Frustrerende obstakels

Afgelopen zondag liep ik weer een 10 km. Niet zo snel als ik had gewild, maar ik had onderweg een aantal vervelende ‘obstakels’ die ik moest zien te overwinnen. Tijdens vrijwel elk rondje hardlopen kom ik er wel een aantal tegen, afgelopen zondag sloeg alles. Alles en iedereen probeerde me te dwarsbomen om maar geen 10 km te lopen!

Het begon met het weer. Dit keer weer te warm! Na dagen van regen en harde wind (ook niet goed) scheen afgelopen zondag weer volop de zon. Een paar weken geleden rende ik voor het eerst weer eens in de brandende zon. Omdat het lekkere weer in Nederland verre van consistent is went mijn lichaam nog niet volledig aan warmte dus zodra het weer eens lekker warm en zonnig is heb ik het tijdens het hardlopen extra zwaar. Ik had wel meteen een goed excuus om niet te hard van stapel te lopen.

Het tweede probleem dat ik had was mijn GPS. Die hield er even mee op terwijl de tijd wel gewoon doorliep. Dit was al de tweede keer in korte tijd dat dit gebeurde en vond ik heel irritant. Ik kon niet meteen zien hoe lang de GPS er mee opgehouden was. Uiteindelijk bleek dit echt maar een heel klein stukje te zijn maar toch blijft het vervelend als je GPS er mee op houdt…

Kom maar op met die obstakels!

De volgende hindernis (en een van mijn grootste irritaties tijdens het hardlopen) was een hond die heel enthousiast op me af kwam rennen. Flinn heette hij (ik vind Flinn een mannen naam dus noem hem een hij). Zijn bazin schreeuwde heel hard dat ie niet zo gek moest doen. Mijn hart zat ondertussen in mijn keel omdat hij vanuit het niets tegen mijn benen op sprong. Nu vind ik hondjes over het algemeen echt super leuk en lief (en ben absoluut geen hondenhater!), maar als ik aan het hardlopen ben vind ik het vervelend als ze mijn ritme onderbreken en me laten schrikken (want bang voor honden ben ik ook niet). Ik kon niet meteen doorrennen en toen dat wel weer kon moest ik wel weer even bij komen van de schrik. Een vervelende hindernis dus.

Op de 5 kilometer grens kreeg ik vervolgens een heel gek gevoel in mijn rechter been. Alsof mijn voet en ook een beetje mijn been sliep. Heel irritant en ik bedacht me later dat het misschien kon komen doordat mijn veter te strak zat (ik weet niet of dit ook echt zo was maar ik heb dat gevoel nog nooit eerder gehad tijdens het lopen en het moet toch ergens vandaag komen?). Ook dat obstakel overwon ik: na een paar kilometer trok het gevoel uit mijn voet en been weg en nam vermoeidheid, dorst en warmte de plaats in ;).

Toen ik bijna thuis kwam kreeg ik te maken met het laatste obstakel: een hooikoortsaanval. Al niezend en met een kriebelneus en kriebel ogen kwam ik thuis aan. Toch was ik erg tevreden met mijn run en toen ik eenmaal weer bij was gekomen van de tocht en gedoucht op de bank zat was ik erg tevreden met het resultaat. Niet mijn snelste 10 km ooit (verre van zelfs) maar toch lekker gelopen! Geen enkel obstakel kan me tegenhouden om lekker te lopen!

Wat vinden jullie tijdens het hardlopen de vervelendste obstakels? Ik heb trouwens ook echt een hekel aan stoplichten die op rood staan… daar had ik zondag gelukkig geen last van!