Heerlijk burgerlijk

Burgerlijk, oftewel: ‘eenvoudig als een burger, kleingeestig, bekrompen’, aldus de Dikke van Dale. Niet bepaald een compliment dus om burgerlijk genoemd te worden. Ook om me heen (met name onder studenten?) wordt burgerlijkheid over het algemeen niet als iets positiefs beschouwd. Onzin vind ik! Ik hou van burgerlijkheid! Op mijn 21e ging ik samenwonen met Michael nadat ik 2 jaar in Amsterdam op kamers had gewoond. Beste beslissing ooit! Heerlijk vind ik het dat als ik thuis kom er al iemand thuis is en dat soms het eten zelfs al voor me klaar staat. Dat ik ’s avonds samen met Michael op de bank kan zitten. Zelfs alleen al met hem in dezelfde ruimte zijn terwijl we met onze eigen dingen bezig zijn vind ik fijn. Misschien komt dat ook wel omdat ik de beste man van de wereld aan de haak heb geslagen ;).
Met mijn (burgerlijke) liefde van mijn leven!
Ik vind het dan ook helemaal niet erg als Michael en ik burgerlijk genoemd worden. We maken het er ook zelf een beetje naar… We eten altijd rond een uur of 6 en proberen wekelijks boodschappen te doen. De laatste tijd hebben we onze burgerlijkheid naar een hoger level getild. Op woensdagavond (half 9 om precies te zijn;)) is namelijk het fantastische programma ‘Heel Holland bakt’ op tv. Een heel kneuterig programma waarbij een aantal deelnemers elke week taarten, cakes, koekjes, broden en weet ik het wat allemaal bakken. Elke week valt er een deelnemer af en uiteindelijk blijft de beste bakker over. Heerlijk. Maar toch ook wel erg burgerlijk om dit programma samen te kijken ;). Ik vind het zelf ook erg leuk om te bakken, al doe ik dit niet al te vaak omdat al die baksels ook weer opgegeten moeten worden… niet al te best voor de lijn! 
Waar ik met dit artikel heen wil is dat ik vind dat de negatieve lading met betrekking tot burgerlijkheid wat moet verdwijnen. Samenwonen is zo leuk en fijn. Michael en ik worden regelmatig burgerlijk genoemd. Niet op een vervelende manier (meer plagend door vrienden en familieleden als in ‘wat zijn jullie toch weer burgerlijk’ als we weer eens de wekelijkse boodschappen gaan doen) maar de negatieve lading waarmee burgerlijkheid over het algemeen geassocieerd wordt moet wat mij betreft gewoon helemaal verdwijnen!
Lang leve de burgerlijkheid!
En, wat vinden jullie van burgerlijkheid? Vreselijk of heerlijk?

Recept: bonenprutje

Ja hoor, daar heb je er weer één. Een prutje. Zoals ik al eerder vertellen ben ik dol op makkelijke maar smakelijke eenpansgerechten. Gisteren was het weer zo ver en maakte ik een eenvoudig gerecht dat eigenlijk niet fout kan gaan. Een tijdje geleden maakte ik dit ook klaar toen mijn broer kwam eten, hij is absoluut geen bonen fan (hij ging vroeger zelfs kokhalzen als hij er ook maar 1 naar binnen moest werken…) maar dit vond zelfs hij lekker!

De volgende ingrediënten gebruikte ik voor 2 personen (hele ruime porties, Michael en ik kregen het niet op):

– 150 gram witte bonen (uitgelekt)
– 150 gram kikkererwten (uitgelekt)
– 1 kipfilet
– 1 ui
– halve courgette (of eigenlijk gebruikte ik drie kwart courgette)
– 100 gram sperziebonen
– 100 gram cherrytomaatjes
– 3 lente-uitjes

– Olijfolie, zout en peper
– 1/2 theelepel kerrie poeder
– 1/2 theelepel paprikapoeder
– 1/2 theelepel tijm
– 1/4 theelepel cayenne peper
– beetje peterselie

Het klinkt als veel ingrediënten, dit valt heel erg mee. De meeste kruiden heb je sowieso wel in huis dus je hoeft er niet heel veel extra’s voor te kopen.

1. Snipper de ui en kip, doe wat zout en peper op de kip blokjes en begin met het bakken van de ui en kip in een grote wok- of koekenpan.

2. Snijd ondertussen de courgette in stukjes (ik maak altijd plakjes die ik in vieren snijd), de lente uitjes in ringetjes en de sperzieboontjes dop je en snijd je vervolgens door midden (het is trouwens wel handig om de sperziebonen beetgaar te koken, dit had ik niet gedaan en op het eind waren een aantal sperzieboontjes nog een beetje knapperig, niet vies maar het is denk ik lekkerder als je ze van te voren een paar minuutjes kookt).

3. Als de kip een beetje aangebakken is en de ui glazig is voeg je de tijm, paprikapoeder, kerrie en cayenne peper toe. Dit bak je ook eventjes mee.

4. Voeg vervolgens de lente ui, courgette, sperzieboontjes en uitgelekte witte bonen toe. 5 minuten op normaal vuur bakken en regelmatig omroeren. Nu heb je ook de tijd om de tomaatjes te halveren.

5. Na 5 minuutjes voeg je ook de uitgelekte kikkererwten en tomaatjes toe. Dit laat je nog ongeveer 10 minuutjes door garen terwijl je regelmatig alles omschept. Voeg een minuutje voordat je klaar bent nog een beetje (verse) peterselie toe en je bent klaar om op te dienen.

Klaar om te smikkelen!

Maken jullie wel eens zulk soort gerechten?

Frustrerende obstakels

Afgelopen zondag liep ik weer een 10 km. Niet zo snel als ik had gewild, maar ik had onderweg een aantal vervelende ‘obstakels’ die ik moest zien te overwinnen. Tijdens vrijwel elk rondje hardlopen kom ik er wel een aantal tegen, afgelopen zondag sloeg alles. Alles en iedereen probeerde me te dwarsbomen om maar geen 10 km te lopen!

Het begon met het weer. Dit keer weer te warm! Na dagen van regen en harde wind (ook niet goed) scheen afgelopen zondag weer volop de zon. Een paar weken geleden rende ik voor het eerst weer eens in de brandende zon. Omdat het lekkere weer in Nederland verre van consistent is went mijn lichaam nog niet volledig aan warmte dus zodra het weer eens lekker warm en zonnig is heb ik het tijdens het hardlopen extra zwaar. Ik had wel meteen een goed excuus om niet te hard van stapel te lopen.

Het tweede probleem dat ik had was mijn GPS. Die hield er even mee op terwijl de tijd wel gewoon doorliep. Dit was al de tweede keer in korte tijd dat dit gebeurde en vond ik heel irritant. Ik kon niet meteen zien hoe lang de GPS er mee opgehouden was. Uiteindelijk bleek dit echt maar een heel klein stukje te zijn maar toch blijft het vervelend als je GPS er mee op houdt…

Kom maar op met die obstakels!

De volgende hindernis (en een van mijn grootste irritaties tijdens het hardlopen) was een hond die heel enthousiast op me af kwam rennen. Flinn heette hij (ik vind Flinn een mannen naam dus noem hem een hij). Zijn bazin schreeuwde heel hard dat ie niet zo gek moest doen. Mijn hart zat ondertussen in mijn keel omdat hij vanuit het niets tegen mijn benen op sprong. Nu vind ik hondjes over het algemeen echt super leuk en lief (en ben absoluut geen hondenhater!), maar als ik aan het hardlopen ben vind ik het vervelend als ze mijn ritme onderbreken en me laten schrikken (want bang voor honden ben ik ook niet). Ik kon niet meteen doorrennen en toen dat wel weer kon moest ik wel weer even bij komen van de schrik. Een vervelende hindernis dus.

Op de 5 kilometer grens kreeg ik vervolgens een heel gek gevoel in mijn rechter been. Alsof mijn voet en ook een beetje mijn been sliep. Heel irritant en ik bedacht me later dat het misschien kon komen doordat mijn veter te strak zat (ik weet niet of dit ook echt zo was maar ik heb dat gevoel nog nooit eerder gehad tijdens het lopen en het moet toch ergens vandaag komen?). Ook dat obstakel overwon ik: na een paar kilometer trok het gevoel uit mijn voet en been weg en nam vermoeidheid, dorst en warmte de plaats in ;).

Toen ik bijna thuis kwam kreeg ik te maken met het laatste obstakel: een hooikoortsaanval. Al niezend en met een kriebelneus en kriebel ogen kwam ik thuis aan. Toch was ik erg tevreden met mijn run en toen ik eenmaal weer bij was gekomen van de tocht en gedoucht op de bank zat was ik erg tevreden met het resultaat. Niet mijn snelste 10 km ooit (verre van zelfs) maar toch lekker gelopen! Geen enkel obstakel kan me tegenhouden om lekker te lopen!

Wat vinden jullie tijdens het hardlopen de vervelendste obstakels? Ik heb trouwens ook echt een hekel aan stoplichten die op rood staan… daar had ik zondag gelukkig geen last van!

Twee weken alcoholvrij: de afloop

Twee weken geleden begon ik met een uitdaging voor mezelf: twee weken geen alcohol meer drinken. De uitdaging is afgelopen en de eerste glazen wijn zijn weer naar binnen gewerkt ;). Zoals ik twee weken geleden al zei vond ik dat ik iets te vaak dronk. Vaak ging er ’s avonds nog een fles wijn open (en op) of dronken Michael en ik nog wat biertjes thuis of op een terrasje. Ik vond dit allemaal niet zo nodig dus besloot ik om er voor twee weken helemaal mee te stoppen.
Het ging me eigenlijk vrij gemakkelijk af, al vond ik het bij etentjes of feestjes nog wel eens lastig. Ik vind een wijntje op zijn tijd  nou eenmaal lekker en los van mijn blog had ik geen goede reden om niet te drinken. Toch heb ik het volgehouden… ongeveer. Afgelopen weekend hadden we twee barbecues. Op zaterdag was ik de bob (dat is lekker makkelijk bepaald als 1 van de 2 niet drinkt) maar gisteren had ik eigenlijk al voor mezelf besloten om toch weer wat te drinken. Technisch gezien heb ik het gehaald: twee weken geleden dronk ik mijn laatste glaasje wijn op zondag middag. Dus de twee weken heb ik volgehouden. Ik deed het voor mezelf en vond het niet nodig om mezelf nog meer te onthouden dus ik heb het er weer lekker van genomen. 
Ik ben nu trouwens net thuis (het is nu half twee ’s nachts) en typ dit berichtje (met een paar wijntjes op;)) nog snel zodat dit morgen online kan komen. Om 9 uur ’s ochtends staat mijn moeder weer op de stoep om te gaan hardlopen. Tijd dus om mijn bed in te duiken en morgen (vandaag dus, ik krijg hier een soort van Inception idee bij) hopelijk zonder kater een rondje te lopen. Maar dat moet wel lukken, zoveel heb ik nou ook weer niet naar binnen gegoten. Anders zou ik het doel van deze uitdaging een beetje voorbij gestreefd zijn!
Zijn jullie ook weer helemaal fris en fruitig om de nieuwe week in te gaan?

Favoriete foto’s

De afgelopen tijd heb ik ontzettend veel foto’s gemaakt voor mijn blog. De meeste foto’s die ik maak zijn meteen de volgende dag in een post te vinden. Een aantal halen ‘the cut’ niet. Toch vind ik een aantal van die foto’s wel het delen waard. Bij deze dus een selectie foto’s die nog niet op mijn blog te zien zijn geweest, inclusief begeleidende tekst.
Afgelopen woensdag nam mijn moeder een bos pioenrozen voor me mee. Prachtige bloemen vind ik dat! Bij deze een close-up van een roos. De foto is een beetje overbelicht en de paarse kleur komt niet helemaal naar voren maar je snapt het idee ;).
Van deze glitter nagellak word ik altijd blij als hij/zij (?!?) op mijn nagels zit, lekker shinen met al die glimmers! Het is eigenlijk een topcoat maar ik smeer er net zoveel laagjes op totdat ie dekkend is.
Vorige week lunchte ik met een vriendinnetje in één van mijn favoriete lunchplekjes van Amsterdam (Singel 404). Echt heerlijke broodjes heb je daar, en de lekkerste fruit-mixjes. Het buikje werd flink rond gegeten. Omnomnom!
 Ook ergens vorige week kwam een ander vriendinnetje van me gezellig naar Zaandam. Het was toen van dat mooie weer en we besloten een drankje te nemen op een terrasje. Omdat ik was (ben nog steeds.. voor een dag) gestopt met alcohol drinken werd het een thee voor mij. Ook lekker. En ik kreeg een duim van Laura voor mijn goede keuze!
De volgende en laatste foto is alweer van een tijdje geleden, gemaakt op een feestje. Michael en ik staan niet heel vaak samen op de foto. Deze vind ik zelf erg leuk! Ik krijg Michael altijd lachend op de foto door heb in zijn zij te prikken op het moment dat we op de foto gaan. Smiiile!
Ik heb nog heel veel foto’s op mijn telefoon staan, wie weet dat ik binnenkort nog een post maak met een aantal onbekende foto’s!
Vinden jullie het leuk om dit soort foto’s te zien?

Weekend plannen

Heerlijk, het is weer weekend! Het huis is opgeruimd en niks hoeft. Tijd dus voor een lekker uitgebreid ontbijtje (yoghurt/vruchtensapje, pannenkoekjes van banaan, hmm!). Verder staan er alleen maar leuke dingen op het programma. Vanavond een zomerfeest inclusief barbecue, omdat, zo staat op de uitnodiging, het zomer is en het uiteraard mooi weer is (beetje positief denken kan geen kwaad, al geloof ik dat de voorspellingen niet al te best zijn)! Morgen alweer een barbecue, dit keer hopelijk in de zon die als het goed is zal schijnen aan het eind van de dag.

We kunnen natuurlijk niet met lege handen aankomen op al die barbecues dus ik denk dat Michael en ik samen de keuken in duiken en iets lekkers in elkaar flansen. Wat weet ik nog niet, maar smaken zal het! Daarnaast wil ik ook nog gaan hardlopen. Dit weekend wil ik minimaal een 10 km lopen. Of het vandaag of morgen wordt weet ik nog niet. Aangezien ik op dit moment geen alcohol drink zal ik zondag ook niet brak zijn. Fris en fruitig voor een goeie workout dus! Het is nog niet over met de pret: de vooruitzichten voor de dagen na het weekend zijn ook lekker. Het goede weer komt er weer aan! Maar first things first: ik ga nu van het weekend genieten!

Hebben jullie nog leuke plannen dit weekend?

Verhard of onverhard?

Al heel wat jaren geleden ben ik met mijn vader begonnen met hardlopen. We fietsten dan met zijn tweeën naar een park in de buurt en liepen daar dan een paar rondjes om vervolgens weer naar huis te fietsen. Het stukje heen en terug fietsen noemden we dan onze warming up en cooling down. We gingen naar het park toe omdat het ten eerste leuk was om daar een rondje te lopen maar de belangrijkste reden was wel dat daar een onverhard pad door liep. Dit scheen beter voor gewrichten te zijn en zou helpen tegen blessures.

Een vriendinnetje van me kampt al jaren met een scheenbeenblessure (shinsplints) en heeft nu eindelijk een goeie fysio, ze mag nu weer heeeeeel langzaam opbouwen met hardlopen op een onverharde grond, en kan hopelijk over een jaar weer een beetje normaal hardlopen. Door mijn gesprek met haar over haar blessure begon ik na te denken over de ondergrond waarop ik loop. Het fijne aan hardlopen vind ik dat je thuis je hardloopkleren en schoenen aandoet, de deur uit stapt en kan gaan rennen. Ik heb alleen geen park direct voor de deur dus als ik vanaf huis wil gaan hardlopen moet ik dit op een verharde ondergrond (steen, beton asfalt) doen. Zoals ik al vaker heb gezegd loop ik vaak naar een recreatiegebied hier in de buurt (Jagersplas) waar ik dan een rondje loop, op een onverhard pad. Ik heb ook niet echt een duidelijk voorkeur voor het één of het ander. Afwisseling vind ik zelf denk ik het prettigst.

Schelpenpad in de Jagersplas

Gelukkig heb ik zelf nog nooit gekampt met een blessure en is mijn lichaam er ondertussen wel aan gewend om ook op een verharde ondergrond te lopen maar ik heb het internet nog wel even afgestruind om te kijken het daadwerkelijk beter is om op een onverharde grond te lopen. Op hetloopcentrum.nl kwam ik hier over een artikel tegen. Daarin staat dat het niet bewezen is dat de kans op blessures groter is door te lopen op een verharde ondergrond. Wel staat er dat je enkels en knieën minder zware klappen krijgen te verduren als je loopt op een onverharde grond, wat best logisch is omdat een onverharde grond als het ware mee veert.

Als je toch op een verharde grond loopt raden ze aan om op schoenen te lopen met een goede demping. Ook staat er dat de demping van een hardloopschoen zo’n 1000-1200 kilometer mee gaat. Volgens mij heb ik die er met mijn huidige schoenen al dik opzitten. Tijd voor nieuwe schoenen dus (en dat vind ik helemaal niet erg;))!

Waar lopen jullie liever op, een verharde of onverharde ondergrond?

Familie diner en een pijnlijke ontdekking

Familie, vrienden, liefde, lekker eten, wijntjes, sporten, zon, zee, strand, muziek, boeken, films… allemaal dingen waar ik erg gelukkig van word! Gisteravond kwamen een aantal van die dingen samen. Mijn ouders en schoonouders kwamen gezellig eten. Michael en ik maakte de Paella waarvan ik laatst het recept online zette. De pannen werden op het eind leeg gelikt, ik ga er dan ook van uit dat hij goed in de smaak viel ;). Voor mij geen wijntjes erbij want ik ben bezig met een uitdaging voor mezelf: twee weken geen druppel alcohol. Ik ben nu al ruim over de helft en het gaat me allemaal prima af. Alleen met zo’n etentje en met de barbecue die voor aankomend weekend gepland staat vind ik het wel lastig. Maar goed, daar wilde ik het niet over hebben.

Aanvallen!

Ik wil het hebben over geluk! We aten dus de heerlijke paella, met als toetje een kwarktaart gemaakt door Michael’s moeder. Ik zat propvol maar had heerlijk gegeten en een heel gezellige avond gehad. Mijn moeder besloot toen dat zij de afwas wel even zou doen (nogmaals bedankt!!), ik heb een bijzonder grote hekel aan de afwas doen, mijn moeder heeft daar minder problemen mee dus  ook daar werd ik erg gelukkig van. En nu zit ik in een heerlijk opgeruimd huis (eergisteren begonnen Michael en ik aan een grote schoonmaak, dat moet wel als alle ouders langs gaan komen, en vandaar dat er ook gisteren foto’s online kwamen van ons huis ;)). Ik schrijf nu mijn blogpost voor morgenochtend en ga straks nog een van mijn favoriete misdaadseries Cold case kijken. Helemaal gelukkig dus!

Wat trouwens gisterochtend echt pijnlijk duidelijk werd: ik ben verslaafd aan bullit.. eigenlijk wist ik dit ook wel, ik zorg er altijd voor dat het in huis is. Gisterochtend was dit niet in huis. Ik werd wakker en dacht: SHIT! geen bullit. Maar daarnaast dacht ik, dat overleef ik wel! Dat viel dus vies tegen. Het lukte me niet om helemaal wakker te worden. Maar in de ochtend had ik een afspraak en toen ik ’s middags weer op weg naar huis was was ik ontzettend moe, duf en had ik hoofdpijn. Oeps! Toch een beetje verslaafd aan de cafeïne die erin zit (ik drink het ook echt om wakker te worden..). Toen ben ik maar meteen doorgefietst naar de supermarkt om mijn verslaving te voeden. Ik ben nog niet toe aan afkicken. Ik word te gelukkig van mijn ochtend bullitje. En gelukkig zijn is toch het aller belangrijkst!

Waar worden jullie nou écht gelukkig van?

Binnen gluren

Kennen jullie die matte raamstickers waar je niet door heen kan kijken voor meer privacy? Die stickers zijn gemaakt vanwege mensen zoals ik. Als ik over straat loop gluur ik altijd bij iedereen naar binnen. I can’t help myself. Ik ben nou eenmaal nogal nieuwsgierig aangelegd en ik vind het dan ook reuze interessant om te zien hoe anderen hun huis inrichten.

Vandaag hou ik open huis, met foto’s van onze (Michael en mijn) inrichting! Ik zal jullie eerst kort wat vertellen over de tot stand koming van ons huishouden: Michael woonde met twee vrienden in een groot huis in Zaandam, ik woonde in een kamer in Amsterdam en ruim twee jaar geleden besloten we om te gaan samen wonen. Dit werd een klein appartementje in Zaandam. Klein maar erg fijn! Ons interieur is een mengelmoes van meubels die Michael al had (bed, bureau), die ik op mijn kamertje had staan (de meeste kasten) en die we ruim twee jaar geleden nieuw gekocht hebben (bank, tafels). Aangezien we allebei nog volop studeerden was ons budget maar klein, toch zijn we allebei erg tevreden met het resultaat (van het behang in de slaapkamer word ik nog steeds elke dag blij!).

De keuken (en eetkamer) zit in de woonkamer en we hebben een aparte slaapkamer en badkamer (gelukkig maar, douchen en naar de wc gaan doe ik toch liever in een afgesloten ruimte ;)). Verder hebben we een vide (we hebben een puntdak en boven de keuken hebben we nog een extra ruimte) waar Michael’s computer staat, de was hangt, en een aantal (boeken)kasten staan (+ kerstspullen en andere troep). En dat is het eigenlijk wel!

Het licht op de foto’s was helaas niet echt optimaal, op de één of andere manier scheen door elk raam de zon naar binnen (terwijl ik de zon zelf al een paar dagen niet heb gezien). Maar toch kan je door middel van de foto’s een indruk krijgen van hoe ik (we) wonen!

Het leek me niet nodig om een foto van de badkamer te maken, die is klein, staat vol met potjes en dingetjes en is verder ook niet echt ingericht. Het enige wat we daar hebben neergezet is een wasmachine en een kastje voor onder de gootsteen. Oh ja en een douchegordijn.

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om een kijkje in mijn huis te krijgen! Als ik de kans had zou ik dat in ieder geval wel bij jullie doen. Ik ben schuldig aan interieur-gluren (van die interieurs tijdschriften zijn een uitkomst voor mensen zoals ik, heerlijk om daar doorheen te bladeren!), dus als ik de kans krijg ga ik los!

Gluren jullie ook bij mensen naar binnen of maken jullie je daar niet schuldig aan?

Motivatie vs. Intentie

Iedereen stelt wel eens doelen voor zichzelf. Om die doelen te behalen hebben we motivatie nodig. In ieder geval, dat zou je denken. Uit een onderzoek wat ik laatst tegen kwam blijkt dat motivatie alleen niet per se helpt om je doelen te behalen. In deze post zal ik het onderzoek kort omschrijven en daaruit volgend komt een makkelijk toepasbare truc om je doelen makkelijker te behalen.

Hoe maak je bijvoorbeeld een gewoonte van wekelijks sporten? Uit het onderzoek bleek dat motivatie hebben om te willen sporten niet genoeg was om dit ook daadwerkelijk te doen. De onderzoekers maten hoe vaak mensen in een periode van twee weken aan lichaamsbeweging deden. Aan het begin van het onderzoek werden de deelnemers van het onderzoek willekeurig in 1 van de volgende 3 groepen in gedeeld.
een controle groep: hen werd gevraagd om bij te houden hoe vaak ze in de komende twee weken aan lichaamsbeweging deden. Vorodat ze naar huis gingen kregen ze de eerste 3 paragrafen te lezen van een willekeurig leesboek.
een motivatie groep: Ook zij kregen de opdracht om bij te houden hoe vaak ze de komende twee weken aan lichaamsbeweging zouden doen, daarnaast kregen ze een folder te lezen over de voordelen van lichaamsbeweging. Doel van de folder was om mensen te motiveren om te sporten.
een intentie groep: Deze groep kreeg dezelfde opdracht en dezelfde folder te lezen als de mensen in de motivatie groep, daarnaast kregen ze de opdracht om op te schrijven wanneer, waar en hoe laat zij de komende weken zouden gaan sporten.
Na het krijgen van deze instructies gingen de deelnemers naar huis.

Twee weken later kwamen de volgende resultaten binnen:

Elke maandagochtend word ik om
9 uur opgehaald voor een work out met
mijn moeder!

In de controle groep had 38% van de deelnemers in ieder geval 1 keer per week gesport, in de motivatie groep had 35% van de deelnemers in ieder geval 1 keer per week gesport, en in de intentie groep had maar liefst 91% van de deelnemers in ieder geval 1 keer per week gesport!

Door simpelweg op te schrijven wanneer, waar en hoe laat ze van plan waren om te gaan sporten, sportten de deelnemers in de intentie groep duidelijk meer.

Het onderzoek wat ik net beschreven heb is 1 van de vele onderzoeken waarin wordt gevonden dat het formuleren van een plan helpt om dit plan ook daadwerkelijk uit te voeren. Mensen die expliciet zeggen waar en wanneer bepaald gedrag gaat plaats vinden hebben een grotere kans om dit ook daadwerkelijk te doen!

Je kan dit idee toepassen op bijna elk doel dat je voor jezelf stelt, of het nou om gezond eten gaat, om huiswerk maken, schoonmaken of sporten: schrijf het bijvoorbeeld op in je agenda± tijd, plaats, hoe lang, en je zult zien dat het makkelijker wordt om je er daadwerkelijk aan te houden!

Schrijven jullie wel eens bewust iets op wat je nog moet doen omdat het zodra je het hebt opgeschreven makkelijker is om het daadwerkelijk te doen?