Het recept om gemotiveerd te blijven!

Na een ‘lesje’ doelen stellen, zal ik me in deze blogpost richten op motivatie in het algemeen. Motivatie is datgene wat mensen drijft tot bepaald gedrag. Dit gedrag kan alles zijn: eten, sporten, leren, werken etc. Zo kunnen bijvoorbeeld honger, verveling, verdriet of gezelligheid motieven zijn om te gaan eten. Naast dat motivatie het gedrag stuurt, bepaalt motivatie ook de hoeveelheid inspanning of aandacht die men besteedt aan een bepaalde activiteit. Als iemand erg gemotiveerd is om een bepaald doel te halen zal hij of zij hier dus meer aandacht en energie in steken dan wanneer iemand niet zo erg gemotiveerd is, vrij logisch.

Van hardlopen word ik blij!

Binnen de psychologie is veel onderzoek gedaan naar wat mensen motiveert. En over het algemeen zijn psychologen het redelijk met het volgende eens: er zijn drie psychologische behoeften die het menselijke gedrag motiveren. Deze drie behoeften zijn: 1.  autonomie (oftewel  de mogelijkheid om zelf te beslissen wat je doet) 2. competentie (het vermogen om dingen uit te voeren en te ontwikkelen), en 3. verwantschap met anderen. Mensen streven ernaar om deze drie basisbehoeften te vervullen. Sport en beweging geven mensen veel mogelijkheden om deze behoeften te vervullen. Over het algemeen kiezen mensen er zelf voor om te gaan sporten (autonomie), je kan er beter in worden door veel te oefenen (competentie) en door met anderen te gaan sporten die dezelfde interesses hebben kan een gevoel van verwantschap ontstaan.

Als alle basisbehoeften vervuld zijn zullen mensen intrinsiek gemotiveerd zijn om het gedrag uit te voeren. Intrinsieke motivatie is motivatie die van uit jezelf komt, omdat je iets bijvoorbeeld leuk vindt. Een staat van intrinsieke motivatie wordt geassocieerd met voldoening, plezier, competentie en de wens om door te gaan met de activiteit. Aan de andere kant, wanneer de basisbehoeften niet vervuld worden (als er geen uitdaging meer is of geen autonomie) zullen mensen extrinsiek gemotiveerd zijn. Extrinsieke motivatie is motivatie gestuurd van buiten af, bijvoorbeeld een beloning of straf die je krijgt als je iets wel of niet doet. Je sport dus niet omdat je het leuk vindt, maar omdat je het moet doen omdat je dan bijvoorbeeld je lievelingseten mag eten van jezelf (beloning). Zodra er een beloning of straf verbonden is aan bepaald gedrag is het niet meer een autonome keuze.

Hoewel extrinsieke motivatie op de korte termijn erg motiverend kan werken, heeft intrinsieke motivatie meer positieve bijwerkingen dan extrinsieke motivatie. Door jezelf altijd te belonen of te straffen als je bepaald gedrag wel of niet uitvoert kan intrinsieke motivatie verdwijnen. Zo kan iemand beginnen met sporten vanuit een intrinsieke motivatie, maar door druk om te presteren, of zelf opgelegde eisen om te presteren extrinsiek gemotiveerd worden. Daardoor kan diegene het plezier, de voldoening, competentie en wens om door te gaan met de activiteit verliezen. Het recept om gemotiveerd te blijven is dus dat je plezier blijft hebben in de activiteit, dat het niet iets wordt wat je MOET doen, dat je jezelf kan blijven verbeteren en het liefst voel je je tegelijkertijd ook nog eens met iemand verbonden (in gedachten of door de activiteit met iemand samen te doen).

Herkennen jullie deze basisbehoeften als je terug denkt aan iets waar je wel/niet gemotiveerd voor was/bent?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge