Gevecht tegen mezelf

Gisteren trok ik zoals gepland mijn hardloopschoenen weer aan. Toen ik vertrok had ik eigenlijk nog niet zo goed bedacht hoe ver ik zou gaan lopen. Ik dacht aan een rondje van een kilometer of vijf. Ik ging heel rustig van start, ik begin namelijk vaak te hard en ga langzamer lopen en het leek me dan ook een goed idee om eens echt rustig te beginnen…(plus ik was van plan om het gewoon rustig aan te gaan doen ;)). Na 2 kilometer dacht ik bij mezelf: je hebt op dit moment de tijd, je wilt deze week sowieso nog een keer 10 km lopen EN het weer zit mee (niet te warm, niet te koud, geen regen, alleen een beetje wind). Waarom niet nu? Dus na 2 kilometer besloot ik 10 km te gaan lopen. Maar dan wel onder het uur, er moet natuurlijk wel een beetje een uitdaging inzitten…

Dat betekent gemiddeld 6 minuten per kilometer. Alleen was ik zo langzaam begonnen dat ik dat tempo de eerste twee kilometer niet eens had gered. Ik moest wat goed maken! Ik zette meteen de versnelling in. Zonder problemen tot dat ik bij een kilometer of vijf toch redelijk moe begon te raken. Bij mijn zesde kilometer riep mijn hardloopapp ook om dat ik 6 minuut nog wat over mijn ronde had gedaan. SHIT! Ik had al tijd goed te maken en liep bijna weer op schema, was ik weer gaan vertragen! Dus hup, weer de versnelling erop.

Na de 8 kilometers had ik er helemaal geen zin meer in. Maar ik had mijn langzame begin kilometers goed gemaakt en ik was er bijna! Nog even doorzetten dus. En toen werd ik misselijk. Ik heb nog nooit mee gemaakt dat ik misselijk werd tijdens het sporten maar weet wel dat dat kan gebeuren. Ik probeerde dus goed adem te halen en tegelijkertijd hard door te rennen om onder het uur te eindigen. Toen de laatste kilometer in ging wist ik dat ik het zou redden. Ik gooide er nog een laatste versnelling in en eindigde de laatste kilometer in de snelste tijd. Pure voldoening op het eind!

De training eindigde met een beetje rekken en strekken en het laatste stuk naar huis lopen. Toen ik thuis kwam vond ik Michael een beetje bezorgd in de huiskamer… “Waar bleef jij nou?” kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd. “Je zei dat je maar eventjes ging hardlopen!” Oeps…. kan gebeuren.. Maar de volgende keer zal ik voordat ik vertrek beslissen of ik weer een lange afstand gaat lopen. Dan hoef ik ook niet de hele rit af te zien om de tijd goed te maken die ik in de eerste kilometers verspild heb!

Lopen jullie wel eens een stuk verder dan jullie in eerste instantie gepland hadden?

2 Comments

  1. Ingrid 12 juli 2013

    Toch knap van je!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge