Omgekeerde wereld

Kennen jullie het verschijnsel dat als alles mee zit en je verwacht een lekker rondje te gaan lopen dat alles mis gaat, terwijl als je je juist niet lekker voelt (ik noem een brakke zondag) en je toch naar buiten gaat je juist zo lekker loopt dat je het gevoel hebt dat je de hele wereld aan kan? Ik vind het net de omgekeerde wereld. Net is het me ook weer overkomen…

Zo voelde ik me na het lopen van
mijn rondje…

Wat was dit een frustrerend rondje hardlopen zeg. Even een situatie schets: Door drukte heb ik de afgelopen dagen geen tijd gehad om te sporten, vandaag eindelijk wel weer en vol goede moed stapte ik naar buiten. Het was droog (not bad gezien het weer van de afgelopen tijd), ik had energie voor tien en ik had er zin in. Ik nam me voor om een rondje van 7 à 8 km te lopen met een snelheid van ongeveer 6 min. per km. Ik ging goed van start maar na 2 km raakte ik al vermoeid. Nu gebeurd dit me vaker, maar over het algemeen vind ik na nog een km hardlopen een lekker ritme. Dit gebeurde dit keer NIET! Na nog een km kreeg ik een steek in mijn zij (dit heb ik normaal gesproken nooit!) en na nog een km moest ik echt langzamer gaan lopen en werd wel duidelijk dat ik zelfs die 7 km niet zou gaan redden. Uiteindelijk werd het een rondje van 5 km, wel onder het half uur maar wat een frustrerend rondje zeg! De enige meevaller was dat ik niet na 10 seconden moest plassen, ook een bekend verschijnsel tijdens het hardlopen bij mij…

Direct op de bank neergeploft!

Hoe zal dit toch komen? Tijdens het lopen dacht ik hier over na en ik ben zelf tot de volgende (niet onderbouwde) conclusie gekomen. Misschien komt het omdat ik te enthousiast ben als alles mee lijkt te zitten en daardoor mijn verwachtingen van een training te hoog zijn. Ik ga waarschijnlijk te hard van start of ik raak gedemotiveerd als het even minder lijkt te gaan. Als ik geen vertrouwen heb dat ik lekker ga lopen en mijn verwachtingen veel lager zijn gaat het juist wel goed. Dan ga ik rennen met een mind set van dit wordt niks. Ik ga rustig van start en al snel kom ik in een lekker ritme terecht en kom er achter dat het toch wel lekker is om even buiten te zijn! Wat ik hier dus uit moet halen is dat ik 1. moet zorgen dat ik alleen ga rennen als ik een kater heb, of 2. zorgen dat mijn verwachtingen reëel zijn. Ik denk dat ik dan toch maar voor de tweede optie ga!

Herkennen jullie het probleem dat wanneer je denkt lekker te gaan lopen dat alles mis gaat, terwijl als je verwacht slecht te gaan lopen je juist op wolkjes loopt?

2 Comments

  1. imfashionstoned 29 mei 2013

    jaa heeft iedereen wel! maar het is altijd wel super fijn gevoel als je het toch hebt gedaan!

    Beantwoorden
    • Bente de Heij 29 mei 2013

      Ja nu ik eenmaal ben bijgekomen ben ik toch ook wel weer blij dat ik het uiteindelijk nog 5 km heb volgehouden terwijl ik er na 3 km al helemaal doorheen zat. Volgende keer maar weer beter. 🙂

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge